نقد و بررسی بازی Elite Warrior'S:Vietnam!:
nFusion نام استودیویی است که با ساخت بازی های پرخرج در سبک اکشن تاکتیکی برای خود اسم و رسمی به دست آورده است. نتیجه ای که از خرج مقدار زیادی سرمایه برای ساخت بازی ها استفاده کرده است، حداقل تا قبل از Elite Warriors: Vietnam که به نوعی دنباله ی محصول 2003 این شرکت یعنی Line of Sight: Vietnam محسوب می گردد، مطلوب بوده است. در هر حال Elite Warriors: Vietnam برخی نکات غیر معمولی را در بر می گیرد که در کمال بیهودگی تنها دامنه ی فعالیت سبک اکشن تیراندازی را محدود کرده است. این بازی همچنین دارای مشکلات بسیاری است که nFusion ظاهرا در بازی های پیشین بر آن ها غلبه کرده بود. در نتیجه این بازی اصلا راضی کننده نیست.
داستان بازی به صورت قابل توجهی بر اساس کارهای افسر بازنشسته ی ارتش آمریکا John L. Plaster بنا نهاده شده است. کتاب های او به روشنی جزئیات عملیات استعماری گروه های جاسوسی و سازمان های مشترک و ناشناخته نیروهای مسلح که مسئولیت انجام عملیات های سری و مهم در لائوس، کامبوج و شمال ویتنام را بر عهده دارد، مشخص می نماید. با گذشتن از توضیحات ابتدایی هر ماموریت که در قالب متنی طولانی به شما نشان داده می شود چیزی را از دست نخواهید داد و با خواندن علاوه بر اینکه وقت خود را تلف می کنید خواهید فهمید که در نقش یک فرمانده ی غرغرو باید با سه تن از سربازان خود از میان جنگل عبور کنید. به مانند عناوین قبلی ، در این بازی نیز فرماندهی گروهی چهارنفره را بر عهده دارید. گروهی که هر یک از افراد آن از قابلیت ویژه ای برخوردار است (مهارت اختفا و یا استفاده از سلاح های ویژه). شما می توانید این قابلیت ها را در جریان بازی و با اتمام موفقیت آمیز ماموریت ها بالا ببرید. در زمان معین شما ، کنترل یکی از اعضا را بر عهده دارید، ولی به راحتی می توانید کنترل را در بین افراد مختلف گروه تعویض کنید. چند فرمان اصلی هم وجود دارد که می توانید در موارد نیاز به اعضای گروه صادر کنید. برای انجام این کار به جای اینکه تنها بر کلیدهای کیبورد تکیه کنید، بازی امکان استفاده از یک منوی دایره وار که باعث سرعت و سهولت کار است، را برای شما فراهم کرده است. این مورد تنها برتری این بازی نسبت به نسخه های پیشین می باشد. همچنین به مانند بازی Brothers in Arms دوربین به صورت موقت در بالای سر جوخه ی تحت رهبری شما قرار می گیرد و این امکان را فراهم می آورد که دستورات خود را به عنوان فرمانده به صورت شخصی به هر یک از اعضای گروه خود ابلاغ نمایید.
نیازی به گفتن نیست که منوی دایره وار در این حالت قابل استفاده نیست، بنابراین فقط می توانید از کلید های کیبورد استفاده کنید . با این وجود مشکل چندانی وجود ندارد چرا که در هیچ یک از قسمت های جریان اصلی بازی نیازی به استفاده از این دورنمای تقلیدی پیدا نمی کنید. تنها در قسمت تمرینی با آن آشنا می شوید و دیگر هیچ (در واقع استفاده از آن به شما به هیچ وجه کمکی نمی کند). حالت یک نفره ی بازی از 8 ماموریت تشکیل می شود که اتمام هر یک از آن ها در سخت ترین حالت حداکثر 45 دقیقه طول می کشد. بر خلاف رسوم قبلی که برای هر ماموریت حتما راهی خاص در نظر گرفته شده است . این بازی با استفاده از یک نقشه از نمای بالا و مفهومی از نمای ماموریت این امکان را فراهم می آورد تا شما خود با سلیقه و نظر خود از هر راهی به هدف نزدیک شوید. در جریان حرکت جوخه ی تحت رهبری خود در میان نقاط دلخواه، با اتفاقات گوناگونی رو به رو می شوید که در به صورت خودکار و در متنی به همراه یک تصویر به شما نشان داده می شود.به عنوان مثال، اگر پای یکی از اعضای گروه دچار پیچ خورگی شود سرعت حرکت کل گروه پایین می آید؛ ممکن است بتوانید به یک محموله ی مخفی مهمات دست پیدا کنید و یا در زمانی از ماموریت با هوای بارانی رو به رو شوید. گهگاه شما به گروهی از دشمنان برخورد می کنید و بازی از روی نقشه به قسمت تیراندازی منتقل می شود. در این حالت شما می توانید با دشمنان مبارزه کنید و یا به گوشه و کنار نقشه فرار کنید. همان طور که گفته شد در هر ماموریت مسیری را که گروه طی می کند را خودتان انتخاب می کنید. در ضمن سرعت حرکت گروه بر روی نقشه را نیز می توانید بین آهسته و سریع تنظیم کنید. هر نقشه دارای چندین منبع آذوقه و مهمات است و معمولا دارای تنها یک هدف اصلی می باشد و در اکثر مواقع مسیر پیش فرض بهترین راه برای به پایان بردن ماموریت است.
تیراندازی های بازی واقعا خسته کننده است. همچنین دیگر خبری از استفاده های مکرر از تفنگ دوربین دار و حرکت به حالت سینه خیز ( همانند Vietnam : Line Of Sight ) نیست و بهتر است فقط بدوید و شلیک کنید. دشمنان Line of Sight: Vietnam که با قدرت ماوراءالطبیعه ی خود می توانستند شما را از فاصله ای غیر قابل تصور نشانه روند، جای خود را به سربازانی کم هوش داده اند که تا دو قدمی خود را نیز با خطای چند متری هدف می گیرند. هوش مصنوعی بازی در حد افتضاح و یا فوق العاده افتضاح قرار دارد. درباره ی دشمنان که گفتیم اصلا از هوش مصنوعی مناسبی برخوردار نیستند. درباره ی گروه تحت فرمانتان هم باید گفت که واقعا اعصاب خرد کن هستند. سربازان شما به دفعات در نقاط مختلف نقشه گیر می کنند و فقط پاهایشان تکان می خورد. البته این مشکل را می توان با کلید (پیش فرض) TAB و کنترل سربازان به دام افتاده حل کرد. اگر به گروه خود فرمانی بدهید در 50 درصد موارد، شما را به اندازه ی چوبی که زیر پایشان می شکند حساب نمی کنند. نکته جالب و عصبانی کننده ی دیگری که درباره ی هوش مصنوعی آن ها وجود دارد و بد نیست آن را بدانید، در زیر می نویسم. در این بازی نیز مثل بعضی دیگر از بازی ها شهروندان عادی نیز وجود دارند که کشتن آن ها باعث شکست خوردن در ماموریت می شود. تصور کنید که حدود 80 درصد یکی دیگر از ماموریت های خسته کننده را تمام کرده اید که ناگهان یک از سربازانتان به یکی از این شهروندان شلیک می کند و او را از پای در می آورد. حالا شما باید دوباره ماموریت را از ابتدا آغاز کنید و یا از آخرین ذخیره به بازی ادامه دهید. البته این شلیک های اشتباه زیاد تکرار می شود و راهی برای جلوگیری از آن ندارید جز اینکه کاری کنید که سربازان گروه کشته شوند. بزرگترین ضعف بازی نبود تنوع در آن است.
داستان بازی به صورت قابل توجهی بر اساس کارهای افسر بازنشسته ی ارتش آمریکا John L. Plaster بنا نهاده شده است. کتاب های او به روشنی جزئیات عملیات استعماری گروه های جاسوسی و سازمان های مشترک و ناشناخته نیروهای مسلح که مسئولیت انجام عملیات های سری و مهم در لائوس، کامبوج و شمال ویتنام را بر عهده دارد، مشخص می نماید. با گذشتن از توضیحات ابتدایی هر ماموریت که در قالب متنی طولانی به شما نشان داده می شود چیزی را از دست نخواهید داد و با خواندن علاوه بر اینکه وقت خود را تلف می کنید خواهید فهمید که در نقش یک فرمانده ی غرغرو باید با سه تن از سربازان خود از میان جنگل عبور کنید. به مانند عناوین قبلی ، در این بازی نیز فرماندهی گروهی چهارنفره را بر عهده دارید. گروهی که هر یک از افراد آن از قابلیت ویژه ای برخوردار است (مهارت اختفا و یا استفاده از سلاح های ویژه). شما می توانید این قابلیت ها را در جریان بازی و با اتمام موفقیت آمیز ماموریت ها بالا ببرید. در زمان معین شما ، کنترل یکی از اعضا را بر عهده دارید، ولی به راحتی می توانید کنترل را در بین افراد مختلف گروه تعویض کنید. چند فرمان اصلی هم وجود دارد که می توانید در موارد نیاز به اعضای گروه صادر کنید. برای انجام این کار به جای اینکه تنها بر کلیدهای کیبورد تکیه کنید، بازی امکان استفاده از یک منوی دایره وار که باعث سرعت و سهولت کار است، را برای شما فراهم کرده است. این مورد تنها برتری این بازی نسبت به نسخه های پیشین می باشد. همچنین به مانند بازی Brothers in Arms دوربین به صورت موقت در بالای سر جوخه ی تحت رهبری شما قرار می گیرد و این امکان را فراهم می آورد که دستورات خود را به عنوان فرمانده به صورت شخصی به هر یک از اعضای گروه خود ابلاغ نمایید.
نیازی به گفتن نیست که منوی دایره وار در این حالت قابل استفاده نیست، بنابراین فقط می توانید از کلید های کیبورد استفاده کنید . با این وجود مشکل چندانی وجود ندارد چرا که در هیچ یک از قسمت های جریان اصلی بازی نیازی به استفاده از این دورنمای تقلیدی پیدا نمی کنید. تنها در قسمت تمرینی با آن آشنا می شوید و دیگر هیچ (در واقع استفاده از آن به شما به هیچ وجه کمکی نمی کند). حالت یک نفره ی بازی از 8 ماموریت تشکیل می شود که اتمام هر یک از آن ها در سخت ترین حالت حداکثر 45 دقیقه طول می کشد. بر خلاف رسوم قبلی که برای هر ماموریت حتما راهی خاص در نظر گرفته شده است . این بازی با استفاده از یک نقشه از نمای بالا و مفهومی از نمای ماموریت این امکان را فراهم می آورد تا شما خود با سلیقه و نظر خود از هر راهی به هدف نزدیک شوید. در جریان حرکت جوخه ی تحت رهبری خود در میان نقاط دلخواه، با اتفاقات گوناگونی رو به رو می شوید که در به صورت خودکار و در متنی به همراه یک تصویر به شما نشان داده می شود.به عنوان مثال، اگر پای یکی از اعضای گروه دچار پیچ خورگی شود سرعت حرکت کل گروه پایین می آید؛ ممکن است بتوانید به یک محموله ی مخفی مهمات دست پیدا کنید و یا در زمانی از ماموریت با هوای بارانی رو به رو شوید. گهگاه شما به گروهی از دشمنان برخورد می کنید و بازی از روی نقشه به قسمت تیراندازی منتقل می شود. در این حالت شما می توانید با دشمنان مبارزه کنید و یا به گوشه و کنار نقشه فرار کنید. همان طور که گفته شد در هر ماموریت مسیری را که گروه طی می کند را خودتان انتخاب می کنید. در ضمن سرعت حرکت گروه بر روی نقشه را نیز می توانید بین آهسته و سریع تنظیم کنید. هر نقشه دارای چندین منبع آذوقه و مهمات است و معمولا دارای تنها یک هدف اصلی می باشد و در اکثر مواقع مسیر پیش فرض بهترین راه برای به پایان بردن ماموریت است.
تیراندازی های بازی واقعا خسته کننده است. همچنین دیگر خبری از استفاده های مکرر از تفنگ دوربین دار و حرکت به حالت سینه خیز ( همانند Vietnam : Line Of Sight ) نیست و بهتر است فقط بدوید و شلیک کنید. دشمنان Line of Sight: Vietnam که با قدرت ماوراءالطبیعه ی خود می توانستند شما را از فاصله ای غیر قابل تصور نشانه روند، جای خود را به سربازانی کم هوش داده اند که تا دو قدمی خود را نیز با خطای چند متری هدف می گیرند. هوش مصنوعی بازی در حد افتضاح و یا فوق العاده افتضاح قرار دارد. درباره ی دشمنان که گفتیم اصلا از هوش مصنوعی مناسبی برخوردار نیستند. درباره ی گروه تحت فرمانتان هم باید گفت که واقعا اعصاب خرد کن هستند. سربازان شما به دفعات در نقاط مختلف نقشه گیر می کنند و فقط پاهایشان تکان می خورد. البته این مشکل را می توان با کلید (پیش فرض) TAB و کنترل سربازان به دام افتاده حل کرد. اگر به گروه خود فرمانی بدهید در 50 درصد موارد، شما را به اندازه ی چوبی که زیر پایشان می شکند حساب نمی کنند. نکته جالب و عصبانی کننده ی دیگری که درباره ی هوش مصنوعی آن ها وجود دارد و بد نیست آن را بدانید، در زیر می نویسم. در این بازی نیز مثل بعضی دیگر از بازی ها شهروندان عادی نیز وجود دارند که کشتن آن ها باعث شکست خوردن در ماموریت می شود. تصور کنید که حدود 80 درصد یکی دیگر از ماموریت های خسته کننده را تمام کرده اید که ناگهان یک از سربازانتان به یکی از این شهروندان شلیک می کند و او را از پای در می آورد. حالا شما باید دوباره ماموریت را از ابتدا آغاز کنید و یا از آخرین ذخیره به بازی ادامه دهید. البته این شلیک های اشتباه زیاد تکرار می شود و راهی برای جلوگیری از آن ندارید جز اینکه کاری کنید که سربازان گروه کشته شوند. بزرگترین ضعف بازی نبود تنوع در آن است.
همه ی ماموریت ها با محیطی مشابه و اهدافی ثابت (که متشکل از راهپیمایی در میان راه های پهن و باریک و نه چندان زیبای جنگل هست که در آخر به تخریب چند واحد بی حرکت ختم می شود)، باعث از بین رفتن رغبت برای ادامه ی بازی می شود. قسمت چند نفره (Multi Player) ی بازی هم نکته خاصی برای گفتن ندارد و بهتر بود که کلا حذف می شد.
حرف آخر:
بعد از سری بازی Deadly Dozen که بازی خوبی برای دوست داران سبک اکشن بود و استودیو nFusion را به معروفیت رساند، این بازی باعث شد تا پرده ای بر روی آن کشیده شود. در هر حال باید منتظر ماند و دید که آیا nFusion می تواند دوباره این پرده را بردارد. این بازی در یک CD عرضه شده و نیازمند سیستم بالایی برای اجرا نیست. البته از نظر من سعی نکنید که این بازی را حتی یک بار امتحان کنید، چون ممکن است تا چند وقت از بازی های اکشن بیزار شوید.
با تشکر از آقای:حسین مس فروش.
منبع:بازی کده!
+ نوشته شده در یکشنبه پنجم تیر ۱۳۸۴ ساعت 17:20 توسط هواداران بازی های کامپیوتری و ...
|